In memoriam Jan Eijkelboom (1926-2008)

Jan was een man van mooie woorden, geen man van grote woorden. Hij hield niet van de schijnwerper, niet van de voorgrond. Het liefst liet hij zich zien in zijn mooie gedichten waarvan hij er vele gemaakt heeft.

Dat hij toetrad tot het bestuur van onze stichting, mag een klein wonder heten, want besturen liet hij het liefst aan anderen over. Dat hij dat toch deed, was omdat hij Stichting Perspektief een warm hart toedroeg en dan met name wijlen Joop van Halen. De laatste deed nooit een vergeefs beroep op Jan als er weer nodig een belangrijk dichter iets moest komen doen in het Hof bij een literair evenement. Jan was altijd zo goed op te komen draven om een paar handgeschreven vellen uit de zak van zijn colbertje te toveren en schijnbaar achteloos een paar nieuwe, fraaie gedichten aan het publiek voor te lezen.

Ook toen Jan gevraagd werd zijn literaire kwaliteiten in te zetten als lid van de nominatiejury voor de DebutantenPrijs (toen nog zonder 'Academica'), stemde hij toe in dat verzoek. Lange betogen over de door hem gelezen boeken, hield hij meestal niet. Het was goed of niet goed. Hij kwam er eerlijk voor uit dat hij menig boek niet tot de laatste bladzijde had uit kunnen lezen: reden om het af te wijzen voor een overgang naar de volgende fase. Dat Jan eerlijk was, ook in zijn oordeel over debuterende schrijvers, wil niet zeggen dat hij meedogenloos was. Integendeel. Altijd had hij nog wel een pluspuntje gezien in een slecht geschreven boek en het liefst had hij misschien persoonlijk de auteur op de zwakke plekken gewezen om hem of haar tot grotere hoogten te brengen, want daarvoor hield hij te veel van de literatuur.

Die liefde gaan we absoluut missen in de komende tijd.

Bijgewerkt: 3-03-2008 13:33